Trzeba wytrzymać, a potem rozwinąć skrzydła

Spotykam się z Nadią i Timurem w ich mieszkanku we Wrocławiu. Nadia to drobniutka blondyneczka, trudno uwierzyć, że ma za sobą przeżycia wojenne, w oczach jej męża, mimo młodego wieku widać ogromny smutek. Gdy opowiada o tamtych wydarzeniach, drży mu głos.

1870 kilometrów od Wrocławia, we wschodniej Ukrainie, w obwodzie donieckim leży miasto Horliwka (polska nazwa Gorłówka). Mieszka w nim ponad 250 tys. ludzi, miasto jest ośrodkiem wydobycia węgla kamiennego, przemysłu chemicznego i maszynowego, a także ważnym węzłem kolejowym.

To tutaj małżonkowie 22-letnia Nadia i 27-letni Timur stoją na progu wspólnego życia – pełni marzeń i planów na przyszłość. Nadia studiuje na uniwersytecie i chce zostać nauczycielką, Timur prowadzi własną firmę – zakłada instalacje elektryczne.

W kwietniu 2014 roku miasto opanowują rosyjscy separatyści, którzy dążą do wcielenia ważnego regionu do Rosji i tak zaczyna się dziwna i niezrozumiała dla zwykłych mieszkańców wojna rosyjsko – ukraińska. Wojna, która niesie za sobą zniszczenia, spustoszenie i śmierć. W lipcu, tylko w ciągu jednej doby, ginie kilkunastu mieszkańców. Miasto jest cały czas ostrzeliwane z broni artyleryjskiej. Zostaje wprowadzona godzina policyjna od 23.00 do 05.00 rano. Całe noce słychać strzelanie – kto – do kogo nie wiadomo, rano zostają tylko ślady po czołgach. Nowa władza ogłasza powstanie Donieckiej Republiki Narodowej, mieszkańcy zostają zmuszeni do podpisania nowego obywatelstwa i otrzymują nowe paszporty. Wprowadzona zostaje waluta – rubel rosyjski. Wszystkie dzieci po 16. roku życia otrzymują paszporty Donieckiej Republiki Narodowej.

Nadia i Timur cały rok mieszkają w objętej wojną Horliwce. Nadia uczy w gimnazjum, ale nie otrzymuje zapłaty, Timur ma coraz mniej pracy. Nie ma już planów na przyszłość, jest tylko strach przed utratą życia i niepewność jutra.

Decyzja o ucieczce z miasta objętego wojną przychodzi nagle, gdy pewnego dnia o 4 rano pocisk artyleryjski uderza w ich blok. Nadia i Timur mieszkają na ósmym piętrze, pocisk uderza w szóste piętro, cały dom zaczyna drżeć, wylatują wszystkie szyby, rozprzestrzenia się pożar, z mieszkań na szóstym piętrze pozostają ruiny. Ginie młoda dwudziestoletnia sąsiadka, dopiero co zaręczona. Jej narzeczony uchodzi z życiem, ale ogarnięty rozpaczą zapada na chorobę psychiczną i do dzisiejszego dnia przebywa w szpitalu psychiatrycznym.

10 listopada spotykam się z Nadią i Timurem w ich mieszkanku we Wrocławiu przy ul. Trzebnickiej. Nadia to drobniutka blondyneczka, trudno uwierzyć, że ma za sobą przeżycia wojenne, w oczach jej męża, mimo młodego wieku widać ogromny smutek. Gdy opowiada o tamtych wydarzeniach, drży mu głos. Jego rodzice wyjechali do Charkowa, bo jest bezpiecznie, tam nie ma wojny. Mama Nadii została w Horliwce, nie chce nigdzie wyjechać, mówi, że tam jest jej dom – na dobre i na złe. Dziewczyna bardzo się o nią martwi, bo kobieta nie ma pracy, dostaje zaledwie niewielką rentę od nowych władz.Po przyjeździe do Wrocławia młodej parze najtrudniej było znaleźć tanie mieszkanie. Mieszkania są bardzo drogie, a oni mieli jedynie zasiłki wypłacane przez Urząd do Spraw Cudzoziemców, nie znali języka, nie mogli podjąć pracy. Zdawali sobie sprawę, że początki zawsze są trudne. Gdy pytam o Polaków spotkanych w życiu, Nadia śmieje się i mówi, że poznała pełny przekrój wiekowy Polaków od 18. do 50. roku życia. Wszyscy byli bardzo mili, nie spotkali się z nikim nieprzyjemnym, zarozumiałym czy złośliwym.  Właścicielka wynajmowanego mieszkania podarowała im nawet firanki.

Teraz jest im troszkę lepiej, Timur ma pracę w fabryce autobusów Volvo. Pracuje jako elektromonter, ma umowę o pracę i wszystkie świadczenia. Praca jest dla niego bardzo ważna, dzięki niej zdobywa teoretyczne i praktyczne umiejętności, poznaje nowych ludzi, uczy się języka polskiego, jest doceniany, szef powierza mu już bardziej odpowiedzialne zadania i obowiązki. Timur chce iść na studia, zostać inżynierem. Nadia pracuje na razie dorywczo, opiekuje się dzieckiem w polskiej rodzinie, trochę pomaga w kwiaciarni. Już była na Uniwersytecie Wrocławskim – chce dalej studiować. Na Ukrainie ukończyła licencjat, ale pragnie zrobić jeszcze magisterium i zostać nauczycielem. Do 26. roku życia może jeszcze studiować na studiach stacjonarnych. Potem już zostaną jej zaoczne. Jednak najbardziej Nadia tęskni za swoimi uczniami, bo kocha dzieci i pracę nauczyciela. Przyjaciele z Ukrainy powyjeżdżali do innych miast lub krajów między innymi do Gruzji i Mołdowy – tam gdzie jest bezpiecznie. Oboje tęsknią za rodzicami.

W Polsce bardzo im się podoba, czują się tutaj bezpiecznie, chcą otrzymać status uchodźcy, czas oczekiwania na decyzję to jak próżnia, ale trzeba wytrzymać, a potem tylko rozwinąć skrzydła i realizować marzenia. Ostatnie moje pytanie brzmiało: dlaczego wybraliście Wrocław? Wrocław to piękne miasto, możemy się tutaj uczyć i pracować, no i leży najdalej od wojennej Horliwki z wszystkich innych miast w Polsce. – mówi Nadia.

Życzę Nadii i Timurowi, aby mogli rozpocząć studia i umacniać te małe korzonki zapuszczone w polskiej ziemi. I aby jak najszybciej zapadła dla nich pozytywna decyzja o rozpatrzeniu nadania statusu uchodźcy, by mogli żyć w wolnym i bezpiecznym kraju.

Z Nadią i Timurem rozmawiała Bożena Jastrzębska z Centrum Pomocy Migrantom i Uchodźcom w Zgorzelcu

***

Możesz wesprzeć ludzi, którzy wybrali Polskę na swój nowy dom i spełnić ich marzenia o spokojnym życiu wysyłając SMS o treści NADZIEJA na nr 72052 (2,46 z VAT).

http://migranci-uchodzcy.caritas.pl/