W dniach 4-5 marca odbyło się czwarte spotkanie z cyklu „Pomagać mądrze, z sercem i nie ulec wypaleniu”. W seminarium warsztatowym zatytułowanym „Widzieć sens mimo wszystko. Odporność egzystencjalna” uczestniczyło prawie 60 pracowników Caritas diecezjalnych z całej Polski.

W spotkaniu uczestniczyli opiekunowie i terapeuci pracujący z osobami doświadczającymi wykluczenia społecznego – będącymi w kryzysie bezdomności, uzależnionymi, chorymi i z zaburzeniami psychicznymi – a także kadra zarządzająca. Wszystkich łączy jedno: codzienna praca z ludźmi dotkniętymi cierpieniem i mającymi za sobą trudne historie życiowe. Warsztaty po raz kolejny poprowadzili Marcin Kurnik i Magdalena Buczkowska.

Dlaczego pomagam? Poczucie misji a potrzeba wsparcia

Podczas dwóch intensywnych dni uczestnicy wspólnie starali się odpowiedzieć na pytania, które pojawiają się w pracy pomocowej: Skąd czerpać sens w sytuacjach, gdy efekty działań nie zawsze są widoczne? Jak zachować wewnętrzną siłę i wytrwałość, gdy codzienność przynosi napięcia, presję i poczucie bezradności?

Warsztaty stały się przestrzenią szczerej rozmowy i wymiany doświadczeń. Uczestnicy dzielili się historiami ze swojej codziennej pracy, mówili o wyzwaniach, z którymi się mierzą, o paradoksach pomagania, ale także o motywacjach, które sprawiają, że mimo trudności wciąż pełnią tę misję.

Istotnym elementem seminarium była refleksja nad sensem działania. Podczas ćwiczeń indywidualnych i pracy w grupach uczestnicy próbowali nazwać to, co daje im siłę do dalszego działania – okazało się, że u podstaw ich zaangażowania stoją wartości, przekonania i osobiste doświadczenia.

Nie zabrakło również rozmów o tym, jak dbać o siebie w pracy pomocowej. Dyskutowano o zmęczeniu, które jest naturalnym elementem tej pracy, o potrzebie ochrony własnych zasobów oraz o znaczeniu wewnętrznej motywacji.

Jak rozmawiać o motywacji? Siła wspólnoty

Drugi dzień warsztatów rozpoczął sią Mszą św., którą poprowadził ks. Konrad Hasior, na co dzień pracujący z osobami w kryzysie bezdomności. Ks. Konrad podzielił się z uczestnikami swoją opowieścią o chwilach, w których pojawia się poczucie braku sensu i o wyjątkowych wydarzeniach, które otwierają nowe możliwości i dodają sił.

Po Mszy św. uczestnicy wrócili do zajęć warsztatowych. Dyskutowali o tym, jak rozmawiać o sensie pracy z innymi – ze współpracownikami, przełożonymi, ale także z najbliższymi. Poznali zasady prowadzenia rozmów dotyczących motywacji, sensu działania oraz akceptowania momentów zmęczenia i zwątpienia.

W ostatniej części seminarium rozmawiano o Caritas szerzej: o tym, jak ważne w pracy pomocowej są relacje, wzajemne wsparcie i kultura organizacyjna oparta na empatii. Organizacja została przedstawiona jako żywy organizm, w którym każdy człowiek i każda relacja mają znaczenie.

Uczestnicy wyjeżdżali ze spotkania z nowymi przemyśleniami i doświadczeniem wspólnoty. W trakcie dwóch dni powstało wiele nowych relacji i odbyło się wiele rozmów, które – jak podkreślali sami uczestnicy – pozwoliły im poczuć, że nie są w tej pracy sami.